Φιλιώ Βασιλάκη: Η Ιστορία μιας γήινης Θεάς… (Μέρος Δεύτερο – Αφιέρωμα)

0
655

Hellas-today.gr

Του Αντρέα Καρακούση

Μια μόνο γυναίκα γνώρισα που με τα χρυσά φτερά της ομορφιάς της και της σοφίας της μου άλλαξε για πάντα το δρόμο που ακολουθούσα ως μια στιγμή της άσκοπης, της σκοτεινής ζωής μου…

Εκείνη που τη λένε Φιλιώ Βασιλάκη… εκείνη που ήταν πάντα, είναι ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ το πολύτιμο μέλι της Γης, το πάναγνο και ολόγλυκο φιλί του έρωτα, το πρωινό, κατάξανθο φως του καλοκαιριάτικου ήλιου, το αγουροξυπνημένο άστρο της Ανατολής που ρίχνει το χαμόγελό του στις αμμουδιές του Αιγαίου…

Αν ήμουν Ποιητής… θα έπαιρνα τις λέξεις – από το Άλφα ως το Ωμέγα – και θα τις κάρφωνα πάνω στο δέντρο της ζωής… και το δέντρο αυτό θα άρχιζε να αιμορραγεί και να διηγείται – με το ατελείωτο ρετσίνι που θα πετούσε – την ομορφότερη ιστορία του κόσμου… την ιστορία της Φιλιώς Βασιλάκη, την ιστορία της μοναδικής γυναικείας θεότητας που περπάτησε πάνω στην ξερή, πάνω στην άνυδρη και σκληρή αυτή Γη…

Μα δεν είμαι ποιητής… γι’ αυτό και θα σας εξιστορήσω μόνο εκείνες τις ιστορίες που πραγματικά συνέβησαν και δεν τις ξέχασα ούτε και θα μπορέσω ποτέ να τις ξεχάσω…

Τις ιστορίες εκείνες που με έκαναν να αγαπήσω την πάναγνη καρδιά αυτής της ουράνιας, αυτής της παραμυθένιας νεράιδας, αυτής της τρελής και αδέσποτης αγάπης, αυτής της πλανεύτρας ερωτικής λέαινας που με την κρητικιά της ντομπροσύνη κατάφερε να μου αποδείξει πως κάποιες φορές μια γυναίκα ισούται όχι με έναν άντρα… αλλά ακόμα και με έναν βαριά οπλισμένο στρατό βαρβάτων αντρών που λυσσομανάνε για πόλεμο…

Δεύτερο μέρος

Δουλευταρού και… πετυχημένη από… κούνια…

Α! Η πρώτη ιστορία έχει αρκετή δόση πλάκας και χιούμορ! Και είναι – όπως είπα – καθ΄όλα αληθινή… – Ο πατέρας της Φιλιώς ήταν ένας πολυμήχανος άνθρωπος μα και ένας άνθρωπος που αγαπούσε πολύ τη δουλειά…

Κάποτε, λοιπόν, ο πατέρας της – όταν η Φιλιώ μας ήταν ένα πολύ μικρό και πανέμορφο κοριτσάκι – αποφάσισε να ανοίξει ένα περίπτερο στην Αγία Μαρίνα της Ηλιούπολης… ακριβώς έξω από τα σχολεία της περιοχής… – Αλλά έτσι όπως πάσχιζε να ζήσει τα πολλά αδέλφια της Φιλιώς… σκέφτηκε να αφήσει στο πόδι του τη μικρή από το πρωί μέχρι και το απόγευμα… για να κάνει αυτός και άλλες δουλειές και να αυξήσει το εισόδημά του…

Έτσι και έγινε! Και η μικρή Φιλιώ δεν άργησε καθόλου να μάθει τη δουλειά! Και όχι μόνο την έμαθε αλλά… την έπαιζε στα δάχτυλα! Ήταν δε με όλους πολύ ευγενική, πολύ μα πολύ εξυπηρετική…… αλλά και πολύ καχύποπτη! Και να η απόδειξη δηλαδή…: Τι και αν πολλές φορές οι διάφοροι εκπρόσωποι εταιρειών – που ανανέωναν τις παραγγελίες του περιπτέρου – προσπάθησαν να την κοροϊδέψουν πάνω σε διάφορα θέματα…

Εκείνη… δεν μάσαγε με τίποτα! Μάταιος κόπος, που λέμε! Και μια μέρα που ένας στρουμπουλός κύριος προσπάθησε να την προμηθεύσει με μερικά ληγμένα σάντουιτς… η μικρή Φιλίτσα το κατάλαβε και πήγε και έκανε έλεγχο της ημερομηνίας! Ε λοιπόν! Ποιος είδε τότε… τον Θεό και… δεν τον φοβήθηκε!

Άρχισε να τον κλωτσάει και να τον βρίζει μέσα στο δρόμο! Και ο δυστυχής άρχισε να τρέχει στον κατήφορο μήπως και μπορέσει να ξεφύγει από το μένος του μικρού κοριτσιού! Και η μικρή από πίσω… του έριχνε κάτι κλωτσιές, μα κάτι κλωτσιές… που  δεν έχουν ξαναγίνει! Μάλιστα, όπως κράταγε ένα ψαλίδι – με το οποίο έκοβε τους σπάγκους των εφημερίδων σαν καλή επαγγελματίας – … το είχε σηκώσει ψηλά και ο χοντρούλης μόλις το είδε μόνο που δεν κατουρήθηκε πάνω του…

΄΄Έτσι για να μάθεις – του φώναζε η μικρή – να έρχεσαι εδώ και να μου πουλάς τα σάπια σάντουιτς΄΄! Μάλιστα, όπως της είπε μια μέρα ένας άλλος ανταγωνιστής περιπτεράς, ο τύπος που πήρε στο κυνήγι… δε θέλησε να ξαναπατήσει το πόδι του στην περιοχή και γι΄αυτό ζήτησε να του αλλάξουν μέρος δραστηριοποίησης…

Η Φιλιώ είχε, λοιπόν, πάρει το ρόλο της πραγματικά στα σοβαρά και είχε τέλεια εποπτεία του χώρου! Όπως θα έκανε και με κάθε άλλη δουλειά στη ζωή της μελλοντικά – στα κτηματομεσιτικά εδώ στην Ελλάδα για πολλά χρόνια αλλά και στη Μεγάλη Βρετανία πρόσφατα… – Όπου πραγματικά πάντα ήταν το παράδειγμα για όλους, για επικεφαλής  και εργαζομένους…

Μια άλλη φορά πάλι… ένα διαβολικό παιδάκι που ήταν το φόβητρο ακόμα και των αγοριών της περιοχής… έφτασε στο περίπτερο της μικρής… με πολύ κακές διαθέσεις… – Είχε σταμπάρει από καιρό τις γευστικότατες καραμέλες που διέθετε η μικρή επιχειρηματίας… και δε μπορούσε να αντισταθεί στη θέα τους και κυρίως στη γεύση τους…

Τι και αν η ίδια η Φιλιώ πήγαινε την ίδια περίοδο – στα Λιόσια όπου έμενε με την οικογένεια – στην περιπτερού της γειτονιάς και συνάδελφό της… για να κλέψει καμιά καραμελίτσα την ώρα που η δύσμοιρη κυριούλα έστρεφε το βλέμμα της σε κάποια γωνιά του μαγαζιού…

Όχι! Δε θα δεχόταν να της κάνουν το ίδιο! Μόνο πάνω από το πτώμα της! Έτσι όταν αντιλήφθηκε ότι το παιδάκι είχε βάλει ήδη το χέρι του και ξάφριζε τις καραμέλες με γεύση πορτοκαλιού… έτριξε τα δόντια, έσφιξε τα χείλια και τα μάτια και σηκώθηκε αμέσως πάνω για να κυνηγήσει το άτυχο κλεφτράκο…

Αυτός… μόλις κατάλαβε ότι η Φιλιώ έκανε τον γύρο του περιπτέρου για να τον γραπώσει… άρχισε να τρέχει σαν ελάφι! Μα που να γλιτώσει! Σε ένα λεπτό… η Φιλίτσα τον είχε τελικά αρπάξει! Και τότε του έριξε ένα ξυλίκι, μα ένα ξυλίκι απερίγραπτο! (Το κείμενο συνεχίζεται παρακάτω).

Κάποια στιγμή πήγε να της ξεφύγει και τότε του κατέβασε όλο το βρακί για να μην τον αφήσει να φύγει! Το ξυλίκι τότε συνεχίστηκε και μόνο μετά από λίγο ο μικρός προσπάθησε  – βάζοντας τα δυνατά του – να ξεφύγει από τα χέρια της μικρής… γλιτώνοντας με κάνα δύο τρία καρούμπαλα…

Και τότε η μικρή – που τον είχε λιώσει στο ξύλο – του φώναξε από μακριά βλέποντάς τον να απομακρύνεται: ΄΄Τόλμα να πατήσεις ρε εδώ να μας κλέψεις τις καραμελίτσες μας και θα δεις τι θα πάθεις΄΄!

Το κακόμοιρο το παιδάκι… δεν ξαναπάτησε στο περίπτερο της Φιλιώς! Έκανε τέσσερα τετράγωνα δρόμο για να πάει στο αμέσως πιο μακρινό περίπτερο και – πιστέψτε με – δεν το μετάνιωσε ποτέ!

Τελικά, μετά από καιρό, ο πατέρας αποφάσισε – ποιος ξέρει γιατί – να κλείσει το περίπτερο και έτσι η ένδοξη περιπτερού… ΄΄συνταξιοδοτήθηκε΄΄ πριν την ώρα της… – Όμως, πρόλαβε να κάνει πολύ κόσμο να στενάξει και έδειξε σε όλους ότι έχει τρομερά κότσια και ότι δεν είναι για πολλά πολλά…

Αχ! Τι τα θέλετε τι τα γυρεύετε… – Αυτό το κορίτσι πάντως έδειξε από πολύ μικρό το χαρακτήρα του! Έναν ατόφιο κρητικό χαρακτήρα που ποτέ δεν δέχτηκε να το κάνουν ότι θέλουν τα αγόρια! Ένα κορίτσι που όταν μεγάλωσε και έγινε μια εφηβική θεά και μετά μια γυναικεία ονειρική παρουσία… αχ… πόσες και πόσες καρδούλες αντρικές δεν έκανε να στενάξουν από βαρύ, ασήκωτο, ατιθάσευτο και ατελείωτο έρωτα…

Αυτό ήταν το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στη Φιλιώ Βασιλάκη και θα ακολουθήσουν και άλλα… με πολύ πιο σπουδαίες ιστορίες… (Το κείμενο συνεχίζεται μετά την παρακάτω φωτογραφία).

Που κάθε μια θα αναδεικνύει και μια πλευρά αυτού του υπέροχου θηλυκού πλάσματος… – Τι λέτε; Θα καταφέρω να περιγράψω με την απαιτούμενη τελειότητα τις πλευρές της; Θα μας το δείξει η πράξη… – Αλλά και αν δεν τα καταφέρω… είναι εδώ η ύπαρξη της ίδιας της Φιλιώς που φωνάζει με όλες τις φωνές του κόσμου: ΄΄Είμαι εγώ, η Φιλιώ, η ακατανίκητη, η ερωτικότερη παρουσία μέσα στο χρόνο, ο ροδανθός που ξέφυγε από τη φθορά του χρόνου και έχυσε στο ποτήρι της ζωής τον αθάνατο, τον μεθυστικό χυμό του… (το κείμενο συνεχίζεται…)

Είμαι εγώ! Το σκοτάδι… όταν θέλω να σκορπίσω τη λύπη, η ελπιδοφόρα λάμψη… όταν θέλω να χαρίσω το φως, ο φτερωτός έρωτας… όταν θέλω να αναστήσω την αγάπη, η αγάπη… όταν θέλω να σώσω από την καταστροφή έναν… κατάμονο εραστή… – Είμαι εγώ! Που έχω μια πυρκαγιά στα χείλια και έναν μεθυσμένο ερωτισμό στα μάτια…

Είμαι εγώ! Η αρχή και το τέλος! Το Α και το Ω! Το νερό και η φωτιά! Η δροσιά και η γαλήνη… το καινούριο πρωινό, η γλυκύτατη μελωδία της ψιλής βροχής και η νηνεμία της θάλασσας ύστερα από την φρικτή αντάρα της καταιγίδας…

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη.

Το σύνολο του περιεχομένου του Hellas-Today.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσo, μετά από ή χωρίς επεξεργασία, αν δεν υπάρχει γραπτή άδεια του εκδότη.