Η Ιστορία μιας αιώνιας αγάπης – Φιλιώ Βασιλάκη

0
31

Hellas-today.gr

Του Αντρέα Καρακούση

Έχετε σκεφτεί έστω και μια φορά ποια είναι η μαγική δύναμη ενός αεροδρομίου; Όταν μιλάμε για ένα »αεροδρόμιο» ο νους μας πηγαίνει συνήθως στα αεροπλάνα, στους επιβάτες, στις αποσκευές…

Δεν είναι όμως μόνο αυτό  ένα αεροδρόμιο. Πόσες άραγε ιστορίες μπορεί να κρύβει ένα τέτοιο μέρος; Ένα τραγούδι του Μάνου Λοίζου μιλά΄΄ονειροδρόμιο΄΄. Να λοιπόν! Αυτή θα είναι η λέξη – κλειδί…

Εχθές το βράδυ – στις 23 Απριλίου – ήμουν σε ένα τέτοιο αεροδρόμιο – ΄΄ονειροδρόμιο»… – Περιμένοντας  την πιο όμορφη ύπαρξη του κόσμου, την πιο ακριβή ύπαρξη μέσα στο σύμπαν! Τη Φιλιώ τη Βασιλάκη…

Την ύπαρξη για την οποία έχω φτιάξει και έχω κλειδώσει εδώ και χρόνια τα πιο ακριβά όνειρά μου μέσα σε ένα συρτάρι πλάι στην αγάπη, την αφοσίωση και την προσμονή…

Μάταια όμως βρέθηκα εκεί στο αεροδρόμιο »Ελευθέριος Βενιζέλος΄΄ μια και τελικά δεν προσγειώθηκε ποτέ ώστε να μου δώσει έστω και ένα λεπτό χαράς, έστω και ένα λεπτό απόλαυσης της ομορφιάς της που εδώ και τόσο καιρό έχω χάσει από τα μάτια μου…

Ανάμεσα σε δεκάδες βιαστικούς επιβάτες, ανάμεσα σε χαιρετισμούς ανθρώπων που έφταναν και αντίκρυζαν τους δικούς τους με μεγάλη χαρά, ανάμεσα στα φιλιά των παθιασμένων ζευγαριών που έσμιγαν ακριβώς μπροστά στην πόρτα των αφίξεων, ανάμεσα σε όλους αυτούς περίμενα και εγώ να φανεί η αιώνια ομορφιά της μοναδικής μου Φιλιώς…

Μα τελικά δε φάνηκε ποτέ όσο και αν οι αφιχθέντες έπαιρναν τη μορφή της την ώρα που εμφανίζονταν με τη βαλίτσα τους στο χέρι στην πόρτα ΄΄εντός Σένγκεν΄΄…

Πόσο πικρό, πόσο λυπητερό είναι να έχεις αφιερώσει τη ζωή σου μοναχά σε έναν άνθρωπο και να εισπράττεις μόνο την πίκρα της μοναξιάς και της εκμηδένισης;

Και πόσο όμορφο είναι να ζεις δίπλα σε αυτή που αγαπάς και να έχεις κάθε μέρα τη δυνατότητα να προσφέρεις τις καλύτερές σου δυνάμεις για να δώσεις την πιο μικρή καθημερινή χαρά μα και την πιο μεγάλη αν μπορείς…

Πόσο όμορφο θα ήταν να έχει κάποιος τη μεγάλη χαρά να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για τη Φιλιώ τη Βασιλάκη; Και πόσο πικρό και λυπητερό είναι να μην μπορεί να φτιάξει και να προσφέρει ούτε καν μια κρέμα από εξαίσια φρούτα, μια συνήθεια που της άρεσε έντονα…

Πόσο άσχημο και λυπητερό είναι να θέλει να προσφέρει ένα μάνστερ ή μία γευστική ψαρόσουπα και να μην μπορεί να το κάνει για τόσους μήνες; Όταν η απλή αυτή προσφορά κρύβει τόση βαθιά αγάπη και φροντίδα…

Πόσο καιρό μπορεί κάποιος να ζήσει μακριά από τη φυσική ύπαρξη αυτής που αγαπάει; Ένα χρόνο; Κάποιους μήνες; Μερικές ώρες; Και αν υποφέρει τρομερά επειδή η αγάπη του δε βρίσκει διέξοδο, τότε τι μπορεί πια να κάνει;

Να τα ξεχάσει όλα και να βρει μια άλλη; Να προχωρήσει σε αυτή την άτιμη προδοσία; Όχι! Ένας πραγματικός άντρας θα προτιμήσει το δύσκολο δρόμο! Θα περιμένει! Θα κλάψει! Θα ματώσει! Αλλά δε θα παραδοθεί! Ποτέ…

Ειδικά μάλιστα όταν μια γυναίκα είναι τόσο χαρισματική, τόσο λαμπερή, τόσο εκτυφλωτική και τόσο αγαπημένη σαν τη Φιλιώ, τότε ένας άντρας θα προτιμήσει να δώσει το αίμα του, να πιει όλα τα ποτήρια της πίκρας αλλά δε θα παραδοθεί!

Ο Έρωτας και η αγάπη είναι η αποθέωση της εξιδανίκευσης! Εξιδανικεύουμε μια γυναίκα και είμαστε έτοιμοι να πέσουμε στη φωτιά γι’ αυτήν! Και πόσο μάλλον αν πρόκειται για τη Φιλιώ τη Βασιλάκη… – Τότε πέφτεις στη φωτιά με ευκολία και με τη θέλησή σου…

Για τη Φιλιώ τη Βασιλάκη θα μπορούσε κάποιος να ξεκινήσει ακόμα και με τα πόδια ακόμα ώστε να φτάσει στην άλλη άκρη της Γης ώστε… τελικά να τη συναντήσει…

Και όλες οι κακουχίες του δρόμου, οι κακουχίες της πείνας, του αέρα, των ληστών που μπορεί να του έχουν στήσει καρτέρι, θα είναι παιχνίδια μπροστά στον ιερό τον στόχο που είναι η αναζήτηση της βαθιάς και αληθινής αγάπης…

Αν όμως οι ληστές τον σταματήσουν και του πάρουν το νερό από το χέρι, αν η πείνα του τσακίσει το κορμί, αν δε φτάσει στον προορισμό του και δεν αντικρύσει τα μάτια αυτής της υπέροχης ύπαρξης, τότε πως θα συνεχιστεί η ζωή;

Δεν υπάρχει τέτοια συνέχεια! Όταν γνωρίσεις τη Φιλιώ τη Βασιλάκη και νιώσεις τον έρωτα τον τιτάνιο, τον έρωτα τον καταλυτικό, τότε είσαι πια στα χέρια της μοίρας ένα απλό παιχνίδι… – Ένα απλό φτερό στον άνεμο…

Τότε, ο δρόμος είναι μόνο ένας! Αν χάσεις τον έρωτά της, την αγάπη της, τότε σου αξίζει πια να κατέβεις τα πικρά και ανήλιαγα σκαλιά του Άδη, να χωθείς βαθιά μέσα στη Γη και να μην αναπνεύσεις ποτέ ξανά το οξυγόνο της ζωής…

Και αν τον κερδίσεις τον έρωτά της και την αφοσίωση και τη συμβίωση μα και τους αιώνιους ρομαντικούς όρκους, τότε μπορείς να πιείς από το ποτήρι του έρωτά της το πιο μεθυστικό κρασί και να κάτσεις να χαρείς έστω για μια στιγμή τους κόπους σου…

Δίπλα στο θαύμα αυτό της ζωής, δίπλα στο χρυσάφι του κόσμου, δίπλα στο ατιθάσευτο ποτάμι της αγάπης, δίπλα στη μια, δίπλα στη μοναδική Φιλιώ Βασιλάκη…